Podniosłego charakteru uroczystościom 6 sierpnia nadała obecność abp. Adama Szala, który przewodniczył Mszy św. oraz wygłosił słowo Boże. Dla samych parafian był to również czas odkrywania na nowo przykurzonych znakiem czasu kart historii.

Dzięki zgromadzonym materiałom dowiadujemy się, że do 1896 r. nie było w Lutowiskach kościoła rzymskokatolickiego. Miejscowi rzymscy katolicy korzystali wspólnie z grekokatolikami z cerkwi. W 1896 r., kiedy cerkiew spłonęła, z inicjatywy tutejszej inteligencji oraz mieszkańców wybudowano z desek kaplicę. W ołtarzu umieszczono obraz Najświętszego Serca Jezusowego ofiarowany przez klasztor z Łomnej. Do 1905 r. posługę kapłańską pełnił ks. Konstanty Nestor Piątkiewicz. Z chwilą wybudowania kaplicy rzymskokatolickiej i objęcia jej przez ks. Piątkiewicza, wydzielono Lutowiska, jako kapelanię parafii Polana. W listopadzie 1905 r. przybył do Lutowisk ks. Michał Huciński, który od tamtego momentu z pełnym zaangażowaniem dążył do wybudowania murowanego kościoła. Wielka aktywność kapłana na tym polu przyspieszyła prace nad wznoszeniem świątyni. Duchowny zakupił od miejscowej rodziny żydowskiej – Randów – grunt pod budowę kościoła, plebanii i cmentarza. Ciekawostką jest, że noc wcześniej w wyznaczonym pod zakup miejscu, zakopał medaliki z wizerunkiem Najświętszej Marii Panny i św. Benedykta, a kolejnego dnia zakupił ziemię. Dzięki hojności parafian i ofiarodawców z najodleglejszych zakątków Polski, a nawet Europy w 1911 r. rozpoczęto budowę kościoła, który został zaprojektowany przez Stanisława Majerskiego z Przemyśla i Ludwika Baldwina-Ramułta, właściciela Dwernika.

W 1913 r. parafia Lutowiska została erygowana i nastąpiły przenosiny z małej kaplicy do wielkiej świątyni. Podczas I wojny światowej ucierpiał nowy kościół. Trudy wojny nie oszczędziły również kapłana. Po powrocie do parafii ks. Michał Huciński na nowo odbudowuje zniszczony kościół. Po latach wyrzeczeń i ciężkiej pracy ks. Michała spełnia się jego marzenie. W 1923 r. bp Karol Fischer dokonał konsekracji kościoła. Ołtarz do świątyni, ufundowany przez bp. Anatola Nowaka, został wykonany początkiem lat 30. w Szkole Rzeźbiarskiej Salezjanów w Oświęcimiu. W styczniu 1936 r. przy kościele pochowano pierwszego proboszcza parafii ks. Hucińskiego. W latach 1944-51, kiedy to Lutowiska znajdowały się w ZSRR, kościół został zdewastowany, a jego wyposażenie rozkradziono, pełnił w tamtym czasie funkcję stajni. Po regulacji granic w 1951 r. Lutowiska wraz z częścią Bieszczadów wróciły do Polski. Na dobre wierni odzyskali świątynię w 1960 r. Dnia 27 października 1963 r. bp Stanisław Jakiel dokonał ponownego poświęcenia kościoła. Źródła historyczne, zdjęcia, materiały i ludzkie wspomnienia uświadamiają nam, że Kościół, to przede wszystkim ludzie, którzy z miłości do Pana Boga potrafią dokonywać wielkich rzeczy, mimo trudności, jakie niesie ze sobą czas.