Reklama

Pielgrzymka do Ojca Pio

Jesteśmy Napełnieni Duchem Świętym

Eucharystia centrum życia kościoła

2018-07-04 11:10

Ks. Zbigniew Suchy
Edycja przemyska 27/2018, str. VI

Archiwum ks. Ł. Jastrzębskiego
Ks. Łukasz Jastrzębski

Z ks. Łukaszem Jastrzębskim, ceremoniarzem archidiecezji przemyskiej, sekretarzem Metropolity Przemyskiego, rozmawia ks. Zbigniew Suchy (cz. 4)

KS. ZBIGNIEW SUCHY: – Kiedy odwiedziłem diecezję łódzką, jeden z księży proboszczów pokazywał mi świątynie w tym mieście i zajechaliśmy pod kościół, przy którym był szpital. Był to marzec albo kwiecień. Na głównych drzwiach świątyni wisiało ogłoszenie, że księża nie mają już wolnych intencji i będą przyjmowali nowe dopiero od 1 lipca. To mnie trochę zdziwiło, bo w szpitalu z pewnością pojawiają się różne nagłe sytuacje. Co wtedy można zrobić?

KS. ŁUKASZ JASTRZĘBSKI: – W takich sytuacjach, kiedy zdarza się jakiś nieszczęśliwy wypadek czy poważna operacja, jak najbardziej można taką intencję przyjąć. Ofiara Mszy św. jest ofiarą Jezusa Chrystusa, ofiarą doskonałą, świętą, i jeżeli rzeczywiście jest możliwość sprawowania takiej Mszy św., trzeba to uczynić i z wielką ufnością oddać tę sprawę Bogu. I powinien to uczynić nie tylko sam kapłan, ale cała rodzina, wszyscy bliscy danej osoby. Papież Franciszek kiedyś powiedział, że chrześcijanin wszystko winien rozpoczynać od modlitwy i rzeczywiście tak jest, szczególnie wtedy, gdy przychodzą te trudne momenty. Kiedy byłem na trzecim czy czwartym roku studiów w Rzymie, otrzymaliśmy telefon z Wrocławia od pewnego księdza, który mówił, że chciałby przyjechać ze swoim parafianinem – ojcem, który chce przyjechać modlić się o cud uzdrowienia dla swojego dwuletniego syna Wiktora, który zachorował na nowotwór. Choroba była bardzo zaawansowana, lekarze nie dawali mu żadnych szans na przeżycie. Mama zwolniła się z pracy, żeby być cały czas z synem w Warszawie w szpitalu. Ojciec wyznał w tej rozmowie: „Proszę księdza, to jest jedyna nasza nadzieja”. Kiedy zbliżał się dzień ich przyjazdu, proboszcz zadzwonił, że sam nie jest w stanie przyjechać, ale że przyjedzie ojciec Wiktora z kolegą. I rzeczywiście, przyjechali i mieszkali u nas przez tydzień. Byliśmy na Mszy św. przy relikwiach św. Jana Pawła II. Zapytałem ich, czy chcą, żeby pokazać im Rzym, czy chcą coś zobaczyć, pozwiedzać. Oni odpowiedzieli: „Nie, proszę księdza, tym razem będziemy się modlić”. I tak było. Z wielkim wzruszeniem patrzyłem, jak codziennie wychodzili o 7.00 rano, żeby się modlić. Wracali dopiero w nocy. Całe dnie spędzali na modlitwie. Wrócili do Polski. W połowie maja dostałem sms’a, że Wiktor zmarł. Przyznam, że pierwsza moja myśl to było pytanie: po co to wszystko było? Czytałem jednak wiadomość dalej. Okazało się, że Wiktor zmarł w rocznicę beatyfikacji Jana Pawła II, o tej samej godzinie, co Ojciec Święty. Św. Jan Paweł II zabrał go do siebie w dzień św. Józefa, patrona dobrej śmierci. Ostatnie zdanie z tego sms’a brzmiało: „Gdyby nie nasz pobyt w Rzymie i modlitwa, nie dalibyśmy rady znieść tego doświadczenia”. Eucharystia, choć sprawowana w obcym języku, była ratunkiem w najtrudniejszym momencie ich życia.

– Od roku jest Ksiądz sekretarzem Metropolity Przemyskiego. Czytałem ostatnio numer „Źródła” poświęcony ks. Antoniemu Baraniakowi, który był sekretarzem dwóch prymasów i uświadomiłem sobie, że kapłan, który sprawuje taką posługę, jest z konieczności włączony w problemy całej diecezji, często dotyczące kwestii personalnych. Jak Ksiądz sobie radzi z tym balastem, który w młodym wieku może być trudny, czasem może nawet być źródłem zgorszenia?

– Tak naprawdę dopiero uczę się wypełniać tę posługę, która jest dla mnie naprawdę niesamowitym doświadczeniem i przygodą. To prawda, że zdarzają się takie trudne sprawy, które zachowuję dla siebie. Nie mam pokusy, żeby mówić o nich i to mi też pozwala zachować dyskrecję. Niektóre problemy lepiej zawierzyć Panu Bogu i czekać na rozwiązanie. Nasz śp. Rektor, którego często z nostalgią wspominam i który wiele radości wprowadzał do naszego domu w Rzymie, powiedział, kiedy przybyliśmy na studia: „Nieważne, gdzie jesteście, nieważne, jaką funkcję pełnicie, jakie zadania wam zlecą, pamiętajcie, zawsze służycie temu samemu Panu Jezusowi”. I to jest moc, nadzieja i siła na te chwile, kiedy przychodzą problemy.

– Zakończmy optymistycznie. Z pewnością oprócz trudnych spraw towarzyszy też Księdzu przeżywanie radości, spotkania ze świadkami wiary wśród kapłanów, i to z pewnością buduje.

– Oczywiście, tak właśnie jest. Poznawanie naszego Kościoła przemyskiego poprzez różne wyjazdy, poznawanie księży, cieszenie się wspólnotą kapłanów naszej archidiecezji i nie tylko – to niesamowite doświadczenia. Choćby odwiedziny u naszych misjonarzy w Kazachstanie – piękna sprawa, która zostaje, o której się mówi, z którą się żyje. To dla mnie wspaniały czas. Każdy dzień jest inny i każdy zaskakuje pozytywnymi wrażeniami.

Tagi:
wywiad

U podnóża Tatr po raz 35.

2018-08-28 12:11

Agata Iwanek
Edycja wrocławska 35/2018, str. V

Chłodniejsze poranki i coraz krótsze dni, to znak, że niedługo skończą się studenckie wakacje, ale zanim to nastąpi, dzieje się coś, nad czym ciężko przejść obojętnie. To 35. Obóz Adaptacyjny Duszpasterstw Akademickich Wrocławia i Opola, który w tym roku będzie trwał od 3 do 16 września. O początkach inicjatywy Agacie Iwanek opowiada Wacław Giermek – szef pierwszego obozu

Agata Iwanek
Wacław Giermek – szef pierwszego obozu w Białym Dunajcu

Agata Iwanek: – Jak wyglądały początki legendarnego dziś obozu w Białym Dunajcu?

Wacław Giermek: – Paradoksalnie pierwszy obóz wcale nie odbył się w Białym Dunajcu. W 1984 r. zorganizowaliśmy go w Małym Cichym, a dopiero każdy następny w Białym Dunajcu. W latach 80. Socjalistyczny Związek Studentów Polskich organizował obozy dla studentów pierwszego roku, w obrębie jednego duszpasterstwa, także odbywały się takie wyjazdy, nie była to może żadna nowość, ale pojawił się pomysł zrealizowania takiej inicjatywy wspólnie, między duszpasterstwami. Studenci chcieli zrobić coś dla innych studentów. Moim macierzystym duszpasterstwem było DA Porcjunkula, czyli Franciszkanie na Kruczej, ale nie ograniczałem się do jednego duszpasterstwa. Związałem się również z Dominikanami i z o. Ludwikiem Wiśniewskim, który był tutaj osobą wiodącą, to on nas popierał.

– Dlaczego Biały Dunajec?

– Małe Ciche było zbyt małe. Początkowo w obozie brało udział kilkadziesiąt osób, łącznie z kadrą ok. 80 studentów, natomiast w kolejnym roku było nas już dwa razy tyle, a w Białym Dunajcu były większe możliwości. To miejsce okazało się strzałem w dziesiątkę. Jest pod Zakopanem, więc było taniej, a i komunikacja lepsza. Gospodarze nas zaakceptowali, to wydarzenie się przyjęło, więc po co szukać dalej?

– Biały kiedyś i dziś?

– Przez pierwsze kilka obozów była inna formuła: wynajmowane w wiosce chaty były reprezentowane przez poszczególne uczelnie – zamieszkiwali je ludzie z danej uczelni, ale z innych duszpasterstw, dzięki czemu możliwa była integracja „międzyduszpasterska”. Dzisiaj chaty zamieszkują członkowie tego samego duszpasterstwa. W miarę upływu czasu dołączyły do nas także inne duszpasterstwa akademickie, nie tylko z Wrocławia, ale i z Opola. Zasadniczo obóz cały czas jest dla tych, którzy zaczynają studia, ale jeżeli ktoś jest np. na drugim roku, to też może pojechać, jeśli jeszcze nigdy nie był. Wyjątkowe jest to, że kiedyś dzień na obozie wyglądał mniej więcej tak jak teraz. Rano wyjście w góry, a wieczorem Msza św. My także mieliśmy dzień sportu, festiwal piosenki czy dzień otwartych chat. Jak widać, to weszło w rytm i stało się tradycją. Główny rys nie zmienił się przez lata.

– A jak w czasie stanu wojennego zareklamować obóz akademicki?

– Nie było telefonów, prasy ani żadnej bazy danych, więc do samego procesu rekrutacji wykorzystaliśmy struktury kościelne. Były to ogłoszenia w parafiach. Ogłaszaliśmy Msze św. dla osób zdających na studia i później, na tych Mszach, informowaliśmy o obozie – to była nasza jedyna masowa informacja. I udało się. Ludzie przyszli, zapisali się i pojechali!

– Dlaczego warto pojechać na ten obóz?

– Żeby sprawdzić, czy akurat mi się to podoba. Zawsze można wrócić. Już same góry przyciągają, a niektórzy po raz pierwszy w ogóle jadą w Tatry. Mistyka gór jest niesamowita. Dla gór warto, dla ludzi warto. Poza tym, jak się samemu trafia na studia, to jest ciężko, a jeśli na swojej uczelni zobaczymy kogoś ze starszych studentów, kogoś, do kogo można normalnie podejść i porozmawiać, bo się go zna z obozu, to sprawa już wygląda lepiej. Nie mówiąc o tym, że jest to furtka do duszpasterstwa i faktycznie wielu ludzi tam później trafia. Obóz to jedna z form wejścia w to środowisko. Biały Dunajec otwiera drogę do dwóch źródeł: duszpasterstwa akademickiego i uczelni. Jest po to, żeby nawiązać kontakt z ludźmi o podobnych poglądach. Ja w niedużej grupie na uczelni dopiero po paru latach dowiedziałem się, że koleżanka jest z innego duszpasterstwa, bo w ogóle na ten temat się nie rozmawiało. To było wtedy tabu, tak były te środowiska zamknięte. Dzisiaj jest inaczej i można z tego skorzystać.

Zapraszamy na oficjalną stronę obozu: www.bialydunajec.org

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Czy duszpasterze stracili młodzież, czy młodzież straciła duszpasterzy?

2018-09-12 10:43

Bp Andrzej Przybylski
Edycja częstochowska 37/2018, str. VIII

kanamlodych.pl

Tyle powiewów Ducha Świętego kieruje Kościół w stronę młodych. Przed nami święto patrona polskiej młodzieży – św. Stanisława Kostki. W październiku ma się odbyć synod biskupów na temat młodych. Ale Duch Święty „wieje” również w nasze wewnętrzne niepokoje, w których nosimy pytania o obecność młodych w Kościele.

Duch przenika wszystko i mocno wierzę, że pragnie tą troską o młodzież przeniknąć przede wszystkim nasze wspólnoty parafialne. Wiatr zwykle zmienia kierunek. Myślę, że jedna zmiana przydałaby się nam na pewno. Mniej powinniśmy się zastanawiać, co takiego jest w świecie, co zagraża młodym, a więcej powinniśmy myśleć o tym, czego brakuje nam w Kościele, że młodych nie przyciągamy. I choć świat się diametralnie zmienia, warto czasem sięgnąć do sprawdzonych metod.

Przyjaciel młodzieży św. Jan Bosko nie zasłynął wielką dydaktyką, czy też pełnymi rozgłosu spotkaniami i koncertami na arenach sportowych. Miał za to wielkie przekonanie, że najskuteczniejszym środkiem dotarcia do młodych jest po prostu obecność z młodymi. Tę asystencję wychowawczą rozumiał jako proces pracy organicznej w środowisku młodzieżowym. Tu niczego nie da się osiągnąć pojedynczą akcją – trzeba stale być blisko młodych. Być to najpierw słuchać. Nie zaczynać od oceny, od krytyki, od narzucania własnego planu działania, ale zacząć słuchać. Tylko uważne słuchanie może być skutecznym źródłem odkrycia tego, czego oczekują młodzi i jakie mają problemy, z którymi chcą przyjść do Pana Boga.

Drugi warunek to czas dla młodych, i to taki na mur beton. Wbrew pozorom mało kto ma dzisiaj czas dla młodych. Zapracowani rodzice, przemęczeni nauczyciele. Pozostaje czasem tylko komputer i koledzy z ulicy. Jeśli młodzi mają pewność, że w parafii ktoś na nich czeka, jest o konkretnej godzinie do ich dyspozycji i chce ich szczerze posłuchać, to powoli zaczną przychodzić. Pamiętam z czasów duszpasterskiej pracy z młodymi, że jedną nieobecność musiałem czasem nadrabiać miesiącami. Wystarczyło, że raz nie było mnie na spotkaniu, a już niektórzy mieli wątpliwości, czy warto przyjść, bo może znów mnie nie będzie. Im bardziej i częściej nasze plebanie i my sami jesteśmy otwarci na młodych, tym chętniej będą się pojawiać. Oczywiście, że młodzi muszą też wiedzieć, że przyjść warto. Wbrew pozorom młodym szybko nudzą się dobre ciasteczka i kawa, smaczna pizza i coca-cola. Młodzi są mądrzy i zostają tam, gdzie naprawdę warto, gdzie oferta jest sensowna i głęboka. Również ta religijna i formacyjna.

Choćby tyle przypomnień wystarczy, żeby zrobić sobie rachunek sumienia z duszpasterstwa młodych. Na jego podsumowanie warto sobie szczerze odpowiedzieć, kto kogo bardziej stracił: czy duszpasterze stracili młodzież, czy też młodzież straciła dobrych duszpasterzy?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gaszyn. Szkice z historii wsi

2018-09-19 13:52

Zofia Białas

Na wieluńskim rynku wydawniczym ukazała się kolejna publikacja z serii „Biblioteka Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego Tom XXVIII” zatytułowana Gaszyn Szkice z dziejów wsi.

Zofia Białas

Publikacja, wydawnictwo popularne, jest dorobkiem kilku autorów (biogramy autorów w publikacji), autorów związanych z Gaszynem z racji urodzenia i zamieszkania, autorów, którzy na Gaszyn i jego historię popatrzyli sercem i przez pryzmat dokonań swoich przodków, o czym w przedmowie napisał jeden z nich, Krzysztof Owczarek, inicjator wydania publikacji, działacz samorządowy, człowiek zaangażowany w życie wsi, autor szkicu Gaszyn się zmienia.

Właśnie te wartości oraz obchodzona w tym roku 100. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości legły u początków powstania książki. Przywołane epizody z historii wsi: 100 – lecie szkoły i Ochotniczej Straży Pożarnej idealnie wpisują się w obchody tej wyjątkowej rocznicy.

Katalizatorem do zmaterializowania pomysłu była praca magisterska Elżbiety Gronowskiej – Caban napisana na Uniwersytecie Opolskim pod kierunkiem prof. Włodzimierza Kaczorowskiego Gaszyn k. Wielunia 1323- 1945. Zarys dziejów. Rodzina Gaszyńskich – Wierzchlejskich.

Zabytki, stanowiąca zrąb prezentowanej pozycji. Szkice Elżbiety Gronowskiej – Caban: Gaszyn k. Wielunia (1323 – 1945). Zarys dziejów; Ochotnicza Straż Pożarna w Gaszynie; Parafia Gaszyn 1987 2018 i szkice innych autorów: Inwentarz spadkowy z roku 1869 po Franciszku Landowiczu z Gaszyna (Jan Książek); Dzieje rodziny Piradoff – Piradianc (Magdalena Kopańska); Gaszyn współczesny (od 1945) (Zdzisław Włodarczyk); Szkoła Podstawowa im. Jana Jarczaka w Gaszynie, Kapliczki i krzyże przydrożne, Miejsca pamięci o ofiarach II wojny światowej, Koło Gospodyń Wiejskich (Anna Gorzkowska – Owczarek); Kościół drewniany w Gaszynie (ks. Bogdan Blajer) przywołują pamięć osób i wydarzeń związanych z Gaszynem i regionem.

Odszukanie nazwisk, niejednokrotnie osób bliskich, przywołanych w poszczególnych rozdziałach ułatwi zawarty w książce indeks nazwisk. Sięgajmy do lektury i wzbogacajmy wiedzę o tej małej podwieluńskiej wsi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem